13 May 2008

’n Bier op jou eie is die ergste alleen


Alleen wees is nie lekker nie.
Dit kom ’n mens die eerste keer agter as jy in ’n donker kamer wakker word terwyl die res van die huis slaap en jy bang-bang lê en wonder of die res van jou gesin nie intussen die pad gevat het en jou op jou eie gelaat het nie.
Later in jou lewe kom jy agter daar is ook ander alleenwees wat nie lekker is nie. Soos alleen eet. Of alleen rugby kyk.
Maar veral alleen bier drink. Dis erg sleg.
Vra maar vir Jack Hammond van Hampshire.
Ten spyte van sy vrou se dood 12 jaar gelede was Jack nooit alleen nie. As die eensaamheid hom beetpak kon hy altyd by sy plaaslike pub inval vir ’n pint en ’n bietjie bonhomie. Jy weet waarvan ek praat – die tipe ordentlik en opbouende geselskap wat ’n goue hopsdrankie in selfs die slegstes onder ons losmaak.
Onlangs het Jack egter in ’n nuwe ouetehuis ingetrek, met die gevolg dat hy sy ou kuierplek kwyt is.
By sy nuwe blyplek is die meeste van sy mede-inwoners vrouens – en op 88 is Jack oud genoeg om te weet dat ’n mens pub toe gaan omdat jy dors is, nie om die meisies te beïndruk nie.
Om alles te kroon is die enigste ander manlike inwoner van die tehuis nie Jack se tipe nie. Hy is ’n plaasjapie terwyl Jack sy hele lewe in die stad gebly het. Hy praat graag oor skape en beeste terwyl Jack van gholf hou. Maar belangriker nóg is die feit dat die ander ou nie eintlike ’n “goer” is nie. En in Jack se oë is daar net een ding wat erger is as alleen wees – en dit is om jou dors by die huis te les.
Gelukkig het Jack se seun, Mike, ’n plan gehad: ’n Advertensie op die kennisgewingbord van die plaaslike poskantoor.
“Gesoek, iemand wat nie té bombasties is nie, hou van ’n gawe pint en bereid is om my bejaarde pa te vergesel op sy weeklikse uitstappie na die local. Salaris £7 per uur plus uitgawes.”
Met so ’n gulhartige aanbod is dit natuurlik geen wonder dat die kompetisie onder die aspirant drinkebroers taamlik straf was nie – veral nadat ’n paar koerante ook oor die sonderlinge aanbod berig het.
Uiteindelik het Mike ná ’n reeks telefoniese onderhoude ’n kortlys opgestel van kandidate met potensiaal en hy en sy pa het hulle genooi vir ’n onderhoud – of sal ons sê ’n toetsdop.
Uiteindelik was daar net twee kandidate staande (by wyse van spreke). Trevor Pugh, ’n 78-jarige afgetrede ambagsman wat, soos Jack, ’n militêre agtergrond het, en ’n 58-jarige afgetrede dokter, Henry Rosenvinge.
Jack se seun was so ingenome met die twee dat hy besluit het om sommer albei aan te stel, ’n besluit wat makliker gemaak is deur die feit dat Henry gesê het die werk klink vir hom so lekker, hy sal dit verniet doen. Trevor was ewe toegeeflik deur daarop aan te dring om vir sy eie bier te betaal.
Die gevolg is dat Jack nou ’n taamlik besige sosiale lewe het met afsprake by die Compass Inn vir vyf dae van die week – twee aande met sy seun en drie saam met sy nuwe vriende.
Myns insiens is dit egter Henry wat die kuns van die perfekte drinkebroer die beste verstaan en pragtig illustreer wat dit is wat Jack die meeste gemis het van die eensaamheid.
In ’n onderhoud met The Times sê Henry dat hy hoop om nog jare lank saam met sy nuwe vriend te kuier. “Hy het ’n klomp stories en ons kom beide van Lancashire, so daar is baie waaroor ons kan stry.”
Mense wat nie “goers” is nie, sal dié sentiment natuurlik nooit verstaan nie – die reuse plesierigheid om saam met ’n vriend ’n bier te drink en te sit en luister hoe hy die grootste onsin onder die son kwytraak terwyl jy jou kans afwag om hom én sy drogargumente uit die water te skiet.
Daarom lig ek vandag my glasie op vriende – die intelligentes en die twakpraters (julle weet immers wie julle is). Ek hoop julle glasies klink nooit alleen nie.


  • Hierdie rubriek het vir die eerste keer in Rapport verskyn op 4 Mei 2008.

No comments: