09 December 2007

Geen wind waai kouer as hierdie ou bliksem

My vriende sê ek is ’n nors ou bliksem.
Dit kan egter ook nie anders nie, want daar is meer as genoeg om die lewe te versuur.
Ek lewe immers met die oortuiging dat elke dag, saam met die oneindige stroom van rekeninge wat die posman soggens kort na nege onderdeur my deur stoot, ’n hele rits nuwe dinge bring waaroor ek my kan vervies en verknies.
Verkoopsassistente wat goodie bags in my hand stop – vol nuttelose objekte soos penne wat nie kan skryf nie en T-hemde met onooglike logo’s wat ná die eerste was uitmekaar val – is een van hulle.
Waarom, vra ek my telkens af, laat ek toe dat ek omgerokkel word om hierdie nuttelose objekte huis toe te piekel waar kleuters vir drie minute daarmee speel voordat dit selfs hulle begin verveel? Net om dit dan in die gang te laat lê waar iemand vannag daaroor gaan struikel en ’n enkel breek op pad toilet toe.
Verban goodie bags. En terwyl jy besig is, verbied sommer ook Suid-Afrikaners wat Australië toe geëmigreer het om briewe aan Afrikaanse koerante skryf waarin hulle selfvoldaan vertel hoe hulle besluit om voortaan net Quantas te vlieg die beste besluit van hul lewe was.
Vra sommer ook vir Koos Kombuis om vir ’n oomblik koebaai te sê aan sy geykte middelklas bestaan en sy gerieflike huisie by die see en weer vir die wêreld iets so wonderlik anarchisties en bitter te skryf soos sy “Sommige Ou Tannies Blues”:
Sommige ou tannies hang rond vir kwaadgeld
In Garlicks se teekamer
En verober kaaskoek en skons
Terwyl hulle Polaroid-kiekies smokkel in hul handtasse
Van oorlede mans en stoutgat bedorwe kleinkinders
Op ander kontinente.
Net soos die ou Koos haat ek ook ou tannies. En jong televisie aanbieders met perfekte tande en laboratoriumborste wat met hul soet lippies mooitjies glimlag en niemand tot enige voordeel strek behalwe ’n handvol miljoenêrs wat ryk geword het uit die verkoop van lipstiffie en rooi naellak nie.
Ek verpes mense wat woorde soos “kerjakker” en “prentjiemooi” gebruik, joernaliste wat inligting “deurgee” en skoofhoofde wat “leerders onderrig” in plaas daarvan om die kinders te leer lees.
Waarom kan die persoon aan die ander kant van die lyn my nooit hoor as ek hulle bel nie en hoekom is dit so dêm moeilik om die Britse weergawe van Telkom te oortuig dat daar iets fout is met die diens waarvoor ek elke maand honderde ponde betaal?
Watter natuurwet bepaal dat banke reg oor die wêreld moet meeding om die prys vir die vrotste kliëntediens en waarom kom Krismis in die maand wanneer jy die minste geld in jou sak het?
Saam met Charles Dickens se beroemde karakter voel ek: “What is Christmas time to you but a time for paying bills without money; a time for finding yourself a year older, but not an hour richer.”
Saam met Scrooge wil ek uitroep: “Merry Christmas! What right have you to be merry?”
In Londen se Oxford Street word Kersfees op die oomblik met tipiese kapitalistiese oordadigheid gevier en is dit moeilik om die geblêr van Jingles Bells bo die geklingel van die kasregisters te hoor.
Die koue windjie wat hierdie tyd van die jaar gereeld uit die rigting van Tottenham Court Road waai skrik my nie eers af nie, want, soos dit met Ebenezer Scrooge die geval is, kan geen wind méér bitter waai as ek nie.
Voor Selfridges staan ’n Salvation Army blaasorkes en speel en ek gaan staan vir ’n oomblik stil om te luister. Dis deuntjies wat ons almal al ’n duisend maal gehoor het.
O come all ye faithfull
Joyful and truimphant
O come ye, O come ye
To Bethlehem…

En tot my skaamte pik ek ’n traan weg.
Want is dit nie die tyd van die jaar om jou harde hart vir ’n oomblik te versag nie?
“To think of people below you as if they really were fellow-passengers to the grave, and not another race of creatures bound on other journeys.”
So in die gees van die seisoen en Dickens se beroemde Kersstorie vergewe ek vir Koos Kombuis, die briefskrywers uit Australië en selfs my gesiglose bankbestuurder met die blikstem.
Geseënde Kersfees. Mag 2008 vir julle almal ’n wonderlike en voorspoedige jaar wees.
  • Hierdie rubriek het vir die eerste keer verskyn in Rapport op 9 Desember 2007.

No comments: