14 December 2007

Die wêreld is 'n ERNSTIGE plek

Laat my sommer by voorbaat om verskoning vra.
Toe ek vanoggend voor my rekenaar gaan sit was ek vas van plan om oor ERNSTIGE sake te skryf.
Die wêreld is uit die aard van die saak ’n ernstige plek. Ernstige dinge gebeur.
Oorloë word geveg, mense sterf, toesprake word gemaak. Alles ernstige dinge.
Die afgelope naweek was ek in die Portugese hoofstad Lissabon waar presidente en eerste ministers van 80 Afrika- en Europese lande teenwoordig was om te praat oor ernstige goed.
Ekonomiese samewerking, armoede verligting, onwettige immigrasie en konflikhantering. Alles onderwerpe met vleis. Die tipe geo-politieke goeters waarin Volksblad lesers, opgevoede wesens wat hulle is, sou belangstel.
Maar vanoggend gaan ek die Vrystaters teleurstel. Ek is jammer.
Net voordat ek voor my rekenaar gaan sit het in ’n ernstige gemoedstemming en gewigtige vingers om oor al hierdie somber onderwerpe verslag te doen, val my oog op ’n storie in die The Times oor kinders wat speel.
Maar as jy dink dat speel nie ’n voldoende serieuse onderwerp vir hierdie rubriek is nie, verstaan jy nie die Britse vermoë om dodelike erns te maak uit iets waaruit die res van die wêreld slegs plesier put nie.
Die Britse regering gaan gedurende die volgende paar jaar miljoene ponde spandeer aan “speelfasiliteite om die agteruitgang in die kwaliteit van kindwees te stuit”.
’n Besluit is op die hoogste vlak geneem om weg te beweeg van die “geen balspele kultuur” van die verlede wat kinders verhinder het om buite te speel en Britse kinders gaan geleer word om hulself “onafhanklik te geniet”.
Jip, jy het reg gehoor. Die klein bleekbeentjies gaan balskop. Op hulle eie. En buite!
Verder gaan kinders wat stout is aangemoedig word om verskoning te vra vir hul dade. Wat ’n deurbraak!
’n Ironie wat misgekyk is deur al die koerante wat oor hierdie nuwe verwikkeling verslag gedoen het, is dat dié aankondiging gedoen is deur die minister van kindersake, mnr. Ed Balls.
“Balls wil kinders laat bal skop”, klink vir my na een van die beste koerantopskrifte in ’n baie lang tyd, maar ongelukkig het Fleet Street se subredakteurs die geleentheid misgekyk. Miskien het hulle kreatiwiteit ook gely het onder die feit dat hulle nooit kon buite speel nie...
Want sien, as hierdie berigte jou laat vermoed dat die Engelse nou heeltemal kop verloor het, is jy heeltemal reg. Want waar dit die opvoeding van hul kinders betref, is hulle beslis op ’n ander planeet as die res van ons.
Die verval het reeds so vyf of ses jaar gelede begin toe Britse staatskole toegelaat is om hul sportgronde te verkoop. Asof dit nie reeds genoeg is nie, is Britse kinders se godgegewe reg om te speel verder ingekalwe deur ’n magdom reëls en regulasies.
Baie sport- en stokperdjieklubs weier byvoorbeeld deesdae dat kinders van skoolgaande ouderdom lid word as hul ouers nie reeds lid van die klub is nie. Waarom? Nie omdat die klubs nie van kinders hou nie, maar omdat enige afrigter of seëlversamelaar wat gereeld met kinders by só ’n klub te doen kry eers ’n polisieklaring moet kry om te bewys dat hulle nie in die verre verlede lelike goed met klein seuntjies aangevang het nie en dus geen gevaar vir die jeugdige klublede inhou nie.
En dan praat ons natuurlik nie van die noodhulpkursusse en magdom ander hoepels waardeur iemand moet spring voordat die Britse staat uiteindelik tevrede is dat hy of sy wel met kinders in aanraking mag kom nie.
Baie klublede weier dus, heeltemal verstaanbaar, om hulself aan so ’n inkwisisie bloot te stel. Waarom moet jy soos ’n krimineel by die polisiestasie in ’n tou gaan staan om ’n polisieklaring te kry as jou grootste sonde die feit is dat jy van jou vrye tyd wil opoffer om kinders ’n voorliefde vir seëls, modeltreintjies of balskop aan te leer?
Kan dit wees dat ’n land iets so eenvoudig soos speel só verkeerd kan kry?
As dit nie so ’n ernstig saak was nie, het mens sommer gehuil.
  • Hierdie rubriek het vir die eerste keer in Volksblad verskyn op 13 Desember 2007.

No comments: