25 November 2007

Wie is jou Pappa?

Vir jare al is ons besig om hulpeloos toe te kyk hoe tradisionele familiewaardes ondermyn word deur ’n alliansie van feministe, vegters vir gay-regte, egskeidingsprokureurs en “kulturele Marxiste” wat besef dat dit die beste manier is om die Westerse samelewing te vernietig.
Aan die woord is Melanie Phillips, een van Brittanje se mees uitgesproke en politieke onkorrekte rubriekskrywers.
Phillips het dit hierdie keer teen ’n wetsontwerp wat tans in die Britse parlement gedebateer word en wat dit uiteindelik vir lesbiese paartjies moontlik sal maak om kinders te kry met die hulp van ’n naamlose spermdonateur.
Onder bestaande Britse wetgewing moet vrugbaarheidsklinieke ’n kind se “behoefte aan ’n pa” in ag neem voordat hulle ’n vrou toelaat vir in vitro bevrugting wat beteken dat vrouens in lesbiese verhoudings effektief gediskwalifiseer word.
In ’n Suid-Afrikaanse konteks is hierdie argumente natuurlik heeltemal akademies, omdat ons eie wetgewing, gerugsteun deur ons grondwet, sulke behandeling geruime tyd reeds moontlik maak.
Dit beteken egter nie dat ’n mens die Britse debat oor dié ongemaklike en emosionele onderwerp heeltemal moet ignoreer nie, veral omdat dit aansluit by ’n tema wat besig is om baie belangrik in Britse politiek te raak – die rol wat die gesin in die samelewing behoort te speel.
Een van die grootste opponente van die wetsontwerp is Iain Duncan-Smith, die voormalige leier van die Konserwatiewe Party wat sê dat die wetsontwerp net “nog ’n spyker in die doodskis van die tradisionele gesin is”.
Sy argument is ’n belangrike een, omdat dit die fokus vir ’n oomblik verskuif van gay- en lesbiese regte na ’n debat oor vaderskap en die rol wat pa’s in die lewe van hul kinders speel – of behoort te speel.
Nie net glo Duncan-Smith dat kinders wat uit twee-ouer huisgesinne kom ’n beter kans op sukses het nie, maar hy lê klem op die belangrike posisie wat manlike rolmodelle in die lewe van jong kinders – beide seuns en dogters – speel.
Hy beskuldig die liberale elite dat hulle besig is om die grense van tradisionele ouerskap te vervaag en te herdefineer op ’n manier wat ons in die toekoms gaan berou.
“Om mans op ’n kunsmatige wyse uit die familieportret te verf, raak ’n selfvervullende profesie. Hoe meer daar aan mans gesê word dat hulle nie nodig is nie, hoe meer sal hulle hulself onttrek van die samelewing en van persoonlike verhoudings.”
En soos Phillips waarsku: “Die afwesigheid van ’n pa lê aan die hart van omtrent alles wat verkeerd is in ons samelewing – van ’n onvermoë om op skool te presteer tot dwelmmisbruik en geweldsmisdaad.”
Een van die belangrikste sosiale vraagstukke van ons tyd is dus hoe ons gesinne bymekaar kan hou en hoe ons positiewe manlike rolmodelle kan verskaf in dié ongelukkige gevalle waar die biologiese pa te sleg of te dronk is om sy vaderlike plig na te kom. Wat egter besig is om te gebeur is presies die teenoorgestelde.
In Brittanje is daar byvoorbeeld geruime tyd reeds kommer oor die tekort aan manlike onderwysers. Hierdie probleem is veral sigbaar in skole in armer gebiede – juis dié skole met meer kinders uit gebroke huisgesinne met afwesige pa’s waar die behoefte aan positiewe manlike rolmodelle soveel groter is.
Daar is natuurlik diegene wat sê dat dié argumente alles ’n rookskerm is, dat die teenstanders van die wetgewing nie noodwendig pro-pa is nie, hulle is bloot anti-lesbies. Hulle weier eenvoudig om te aanvaar dat twee vrouens daartoe in staat is om ’n liefdevolle omgewing te skep waarin ’n kind gelukkig en gebalanseerd kan grootword.
Dit mag so wees – en ek sou die eerste wees om toe te gee dat dit beter vir ’n kind is om twee liefdevolle ma’s te hê as ’n dronklap vir ’n pa terwyl ma sukkel om liggaam en siel bymekaar te hou.
Daar is egter sommige deelnemers aan dié debat wat probeer aanvoer dat vrouens vir eeue reeds hul kinders alleen grootmaak terwyl die mans jag en oorlog maak en dat pa’s se rol in hul kinders se lewe heeltemal oorskat word.
As beide ’n seun en ’n pa vind ek dié argument hoogs onsmaaklik en kan ek bloot sê: Ek protesteer. En ek hoop my pa en my kinders stem saam.
  • Hierdie rubriek is vir die eerste keer in Rapport gepubliseer op 25 November 2007.

No comments: