19 August 2007

He spins them right round

Onthou enigiemand nog ’n band met die lawwe naam Dead or Alive wat hier in die middel tagtigs taamlik gewild was.
Dié ouens se grootste (of was dit enigste?) treffer was ’n verstandsverlammende liedjie met die naam You Spin Me Right Round (Like A Record).
Dis waarskynlik hoe die meeste Britse kiesers voel oor hul voormalige eerste minister Tony Blair – die man met die Bambi-glimlag, wat hulle vir tien jaar soos ’n plaat om en om gespin het totdat hulle nie meer geweet het waar die waarheid ophou en die leuen begin nie.
Die enigste probleem is dat Blair se opvolger, Gordon Brown, eenvoudig nie die gravitas en charisma het om die sukkelende Arbeiders uit die donker tonnel te kry waarin Blair hulle gelei het nie. Of so het baie Britse politieke kommentators nog ’n paar maande gelede gemeen.
Brown se premierskap is nog nie eers 100 dae oud nie, maar in Arbeidersgeledere word daar reeds gepraat van ’n reuse oplewing en sommige meen selfs dat Brown so gou as moontlik ’n verkiesing moet uitroep om sy steun te konsolideer.
Brown se eerste paar weke aan bewind was ’n ware vuurdoop. Dit het begin met die harde woorde wat daar tussen Brittanje en Rusland geval het oor die uitlewering van Andrei Lugovoi, die Rus wat deur die Britse polisie daarvan verdink word dat hy verlede jaar die Russiese afvallige Alexander Litvenenko in Londen met radioaktiewe polonium vergiftig het.
Dié diplomatieke krisis is gevolg deur vloede in die weste van Engeland en bek-en-klouseer in die suidooste.
Brown het nie vir een oomblik toegelaat dat dié krisisse hom onderkry nie en terselfdertyd homself vinnig van die Blair-era gedistansieer – onder meer deur die planne van sommige van Blair se liefling-projekte in die asblik te smyt.
Die een wat die meeste aandag getrek het was Blair se planne vir supercasino’s – soortgelyke aan die reuse komplekse waaraan Suid-Afrikaners die laaste dekade gewoond geraak het.
Blair het ’n lisensie vir so ’n gedrog toegeken aan niemand anders as ons eie sonkoning, die nimlike Sol Kerzner nie. Brown het ’n stokkie hiervoor gesteek en Kerzner is sy casino kwyt.
Brown se regering, so sê sy ondersteuners, is een wat die era van Blair-spin vaarwel toegeroep het. Uiteindelik het die Britte ’n eerste minister wat hul kan vertrou, wat doen wat hy sê en homself nie aan tierlantyntjies steur nie.
Dis natuurlik alles nonsens.
Neem Brown se onlangse besluit om sy somervakansie in Dorset kort te knip om “beheer” te neem van die bek-en-klouseer epidemie. ’n Dag nadat die eerste geval van bek-en-klouseer aangemeld is vlieg hy Londen toe om te wys dat hy “in beheer is”.
Moet ons regtig glo dat, in die eeu van selfone en epos, dit nodig is vir ’n eerste minister om op kantoor te wees om “persoonlik beheer” te neem?
Wat op aarde kan Brown in Londen doen wat een van sy ministers nie kan doen nie?
En waarom het Brown in die eerste plek aan die Engelse suidkus gaan vakansie hou? Dit nadat hy vir jare reeds sy somervakansies in Cape Cod aan die ooskus van Amerika deurbring?
Kan dit dalk wees dat Brown besluit het om sy vakansie in Amerika op te offer uit vrees dat die Britse kiesers sal dink hy is té lief vir die Amerikaners?
En waarom doodgewone goeie ou Dorset? Miskien om hom te distansieer van sy voorganger wie gewoonlik gevlieg het na eksotiese eilandbestemmings in die Bahamas?
Brown het dus nie weggedoen met spin nie. Hy spin net anders.
Moet ons bekommerd wees oor hierdie tendens tot politieke oëverblindery?
Allermins.
Spin is net soveel deel van die politieke proses soos toesprake en rugstekery – deel van die “teater van politiek”, om ’n frase te leen by die politieke kommentator Daniel Finkelstein.
Voor Brown premier geword het is daar gevrees dat hy goed sal wees met die meganika van leierskap – die witskrifte, die wetgewende programme, die legotla’s en die bosberade. ’n Bietjie van ’n Thabo Mbeki met ander woorde.
Maar politiek bestaan nie net uit vergaderings en witskrifte nie. Die toertjies en die oëverblindery is ’n integrale en nodige deel daarvan.
Dis iets wat die meeste groot leiers instinktief verstaan. Franklin D. Roosevelt, Winston Churchill, Ronald Reagan en Nelson Mandela het almal hul gewildheid te danke aan die feit dat hulle die waarde van politieke teater verstaan het en tot hulle voordeel aangewend het.
En Gordon Brown weet dit ook. Om die kiesers by die stembus te kry is daar net een manier: Spin them right round (like a record baby).
  • Hierdie rubriek is vir die eerste keer gepubliseer in Rapport op 19 Augustus 2007.

No comments: