02 August 2006

Wie is die grootste politieke dwaas in die land?

Is daar ’n kompetisie vir die domste politikus ter wêreld?

En as daar is, wie sou dit wees? En wie op aarde sou die beoordelaars wees?

Wat van ’n gemenebes van nasies waar verteenwoordigers van lande reg oor die wêreld elke jaar bymekaar kan kom om te stry oor wie se verkose verteenwoordigers die grootste dwase op die planeet is.

Dit kon alles vreeslik vermaaklik gewees het, was dit nie vir die feit dat die onbesonne dinge wat politici doen en sê so ’n reuse invloed op ons lewens gehad het nie.

Want terwyl sommige politici se uitsprake en idees gewoon dom is, is daar sommige wat die geleentheid kry om hulle lawwe idees tot beleid te verklaar en onberekenbare skade aan hulle gemeenskappe te berokken.

Die politici noem dit “onbedoelde nagevolge” en net soos sy boetie, die oorlogsterm “kollaterale skade”, is dit ’n akademiese term wat ten alle koste uit ons taal geweer moet word.

Waarom? Omdat dit deel vorm van ’n taalspeletjie, bedoel om ons beleidmakers te beskerm en om die aaklige, wrede werklikheid te verbloem van dit wat werklik gebeur as regeringsbeleid skeef loop of ’n bom op ’n huis vol onskuldige kinders val.

Ek lees onlangs van ’n voorbeeld van hierdie “onbedoelde nagevolge” van ’n beleid wat kort na die Tweede Wêreldoorlog in Brittanje gevolg is en waarvan die nagevolge vandag, meer as 50 jaar later, steeds hier gevoel word.

Tydens die oorlog het werkersklasfamilies in Londen se East End besonder swaar gekry – nie net weens die armoede in hierdie buurte nie, maar ook omdat hulle woonbuurte reg langs die dokke in die Teems was, ’n gewilde teiken vir die Duitse bomwerpers.

Na die oorlog is navorsing gedoen oor hoe families tydens hierdie moeilike tye oorleef het.

Die sosioloog Michael Young het uiteindelik bevind dat die antwoord opgesluit was in die manier waarop families georganiseer was. In ’n tyd toe baie van die mans aan die front was, is die gesinne gedomineer deur ’n matriarg – dikwels ’n ouma – wat die familie bymekaar gehou deur haar morele en emosionele standvastigheid onder moeilike omstandighede.

Onlangs het sosioloë teruggekeer na hierdie area om te bepaal hoe die na-oorlogse welsynstaat – met sy maatskaplike werkers en ruim finansiële bystand – gesinne soos hierdie se lot verbeter het.

Die resultate was onthutsend.

Families in dieselfde omstandighede sukkel vandag om oor die weg te kom omdat die strukture wat hulle voorheen deur moeilike tye gedra het, intussen verbrokkel het.

Die ironie is egter dat dit verbrokkel het deur die toedoen van dieselfde staatstrukture – die maatskaplike werkers en die welsynstoelaes – wat veronderstel was om arm gesinne soos hierdie te help!

Soos Nick Cohen, ’n rubriekskrywer van die Observer dit onlangs stel: “(Die vriendelike tannies en omies) van die middelklas, met hul agterdog oor die vermoë van armes om hulle eie probleme op te los, het die oumas van vroeër vervang met professionele klas van burokrate en welsynswerkers.

In hierdie omgewing het die ouma van die huis al haar invloed verloor en, volgens die nuwe studie, “organiseer ’n leërskare maatskaplike werkers nou haar kinders en kleinkinders se lewens – dikwels volgens beginsels waarmee sy glad nie saamstem nie”.
’n Welsynstaat wat ten doel gehad het om haar te help, het haar kinders en haar rol van haar weggeneem.

’n Goeie voorbeeld hiervan was programme wat enkelma’s voorkeur gegee het in die toekenning van gesubsidieerde behuising – ’n beleid wat die perverse gevolg gehad het dat meisies swanger geraak het om sodoende ’n woonstel te bekom en van die invloed van haar familie te ontsnap!

Die ergste van alles was dat beleid geïmplementeer is deur ’n regering wie die welsyn en voorspoed van die armes op die hart gedra het en wie self sou kon droom dat hulle beleid so ’n lelike nadraai sou hê nie.

Iemand wat hierdie lees as ’n argument dat welsynshulp aan armes gedoem is om te faal moet sy kop laat lees. Maar terselfdertyd hoop ’n mens dat voorbeelde soos hierdie sommige van die ondeurdagte uitsprake van politici oor sake so kompleks en emosioneel soos welsyn en die gesin sal temper.

Watwou!

’n Paar dae gelede berig die Britse pers oor Alan Johnson, die minister van onderwys, se uitsprake dat tradisionele beeld van die gelukkige gesin om die Sondagtafel ’n “skadelike stereotipe” is en dat ouers nie getroud hoef te wees om goeie ouers te wees nie.

Dit is sulke morele relativistiese twak wat my laat hunker na ’n wêreld sonder politici.

Mnr. Johnson is reg: dit is moontlik vir ’n enkelouer om ’n goeie ouer te wees. Daar is egter ook oorweldigende getuienis dat kinders uit stabiele gesinne met ’n pa en ma wat vir baie jare liefdevol getroud was, ’n beter kans op lewenssukses het as ander.

Eerder as om gelukkige gesinne tot “skadelike stereotipe” te verhef, waarom prys die minister nie liewer hierdie gesinne vir die wonderlike voorbeeld wat hulle die res van die wêreld stel nie?

Ek kan net aan een rede dink. Soos miljoene politici die wêreld oor het Alan Johnson sy oog op ’n hoër prys. Die trofee as die grootste politieke dwaas op die planeet.

No comments: