23 August 2006

Sounds like a gimmick to me

Die tannie agter die apteektoonbank was in volle vaart.

Hier was ’n geleentheid om die nuutste en beste te verkoop, en dit was nie ’n geleentheid wat sy sommer wou laat verbygaan nie.

“Jy drink net hierdie melkskommeltjie,” por sy my aan.

“Ja, sommer in plaas van jou middagete. Dis so maklik. Vanaand eet jy ’n reuse maaltyd, ja, net waarvoor jy lus is. Waarvan hou jy jy baie?” wou sy weet. “Vis en chips? En ’n bier?”

Ek wou nog verduidelik dat ek nie vreeslik lief is vir die olierige deegbeslag wat die Engelse om hul vis sit nie, maar dit was reeds te laat.

“Maak nie saak wat jy eet jy nie, hierdie skommeltjie is gewaarborg om die vetrolletjies te laat verdwyn.”

Klink vir my na ’n bietjie baie moeite, het ek probeer protesteer. Is daar nie ’n makliker manier nie?

“Daar is altyd hierdie pilletjies.” Die tannie was besig om haar tweede asem te kry. “Jy sluk net vier elke aand voor jy gaan slaap.”

Nou toe nou, knik ek ongelowig.

“Hoe werk dit?” wou ek weet.

“Dit jaag jou metobolisme bietjie op,” verklaar sy trots. “Dit beteken dat jy meer energie verbrand terwyl jy slaap.”

Kan jy glo, sê ek.

“Is dit nie wonderlik nie,” sê sy.

“Al wat jy hoef te doen is om te gaan slaap en hierdie pilletjie doen dit alles vir jou.”

Ek weet darem nie, sê ek.

Die tannie kyk my gebelgd aan.

“Luister hier jong man,” sê sy streng. “Hierdie pilletjies is klinies getoets. Deur mense met baie meer grade as wat jy het.”

Daaraan twyfel ek nie, sê ek. Maar as jou metabolisme toeneem, beteken dit nie dat jy baie meer toilet toe moet gaan in die nag nie. Darem erg ongerieflik, met die Engelse winter net om die draai.

Sy weet nie, sê die tannie. Maar as ek nie daarvan hou nie, kan ek altyd een van die nuwe druiwe-diëte probeer.

Ag nee jinne, sê ek. Dit gaan hopeloos te lank vat. Ek soek ’n vinnige quick-fix oplossing vir my probleem.

“Komaan, jong man,” sê die tannie. “Niks in die lewe wat die moeite werd is, kom vanself nie.”

Miskien is dit tyd om die omvang van my probleem aan die tannie te verduidelik, dink ek.

Sien, die saak staan so, probeer ek haar stilmaak.

Dit sukkel aanvanklik om die tannie sover te kry om ’n slag na my te luister, maar na ’n tydjie begin haar stemmetjie tog stiller word.

Ek begin vir haar verduidelik van die werk wat ek doen. En ’n koerant ver-ver van Londen se bewolkte mistigheid. Van die lieflike oop vlaktes van die Vrystaat en ’n koerant met die naam Volksblad – die people’s paper.

Ek vertel van die rubriek wat ek skryf en hoe gaaf dit sal wees om ’n foto van myself by die rubriek te sit.

Maar daar is een probleem, sê ek.

“What is it my love?” vra sy in haar Liverpoolse aksent, vir die eerste keer regtig geïnteresseerd in my probleme.

Van al die lekker Engelse bier en die niksdoen het ek ’n bietjie dik geword, verduidelik ek. En ek wil graag mooi maer lyk op my foto.

O, ek sien, sê die tannie, en gryp weer na die pakkie met die melkskommel.

Nee, nee, keer ek, en haal ’n koerantknipsel uit my sak.

Ek wys vir haar die storie oor ’n nuwe kamera wat alle vetties wat daarmee afgeneem word, maer laat lyk.

Hierdie lyk vir my na net die oplossing vir my probleem, verduidelik ek.

’n Kitsoplossing wat my sal laat maer lyk vir my Volksblad-foto, en my terselfdertyd weke van hongerly spaar.

Op daardie manier is daar geen gevaar dat die redakteur van die Volksblad sal dink ek lê te veel in die Engelse pubs rond nie, verduidelik ek verder.

Die tannie kyk my op en af. Knik dan simpatiek.

So?, wil ek weet. Het julle al een van die kameras?

Die tannie kyk weer na my knipsel. Begin dit dan stadig van bo na onder deurlees.

Toe sy klaar is, kyk sy op, steeds omring van tientalle boksies en pilletjies en melkskommeltjies.

“I don’t know abut this thing, my love. Sounds like a gimmick to me.”

No comments: