04 July 2006

Die filosofie van die braai

Londen staan op die oomblik stil – in soverre ’n mens ooit kan sê dat Londen ooit vir enigiets stilstaan – vir Wimbledon.

Ek is vas oortuig dat dié tennistoernooi in die suidweste van Londen ’n baie belangrike funksie in die psige van Londenaars vervul.

Wimbledon gaan oor meer as tennis, dit is vir Londenaars ook ’n tasbare bewys van somer.

Om mense met sonhoede op die moltrein se District Line te sien wat tennisberigte op die koerante se sportblaaie lees terwyl hulle op pad is na die tennis is tasbare bewys dat jy nog ’n jaar van misrabele, vaal dae oorleef het en dat die hoogsomer hier is.

Want glo my, dit word wel somer in Londen. Die populêre beeld van Londen as ’n stad wat altyd nat en grys is, laat uit gedagte dat dit ook baie warm en sweterig kan raak. Veral tydens Wimbledon, waarvan die datum op die mees eksentrieke van maniere vasgestel word as “beginnende ses weke voor die eerste Maandag in Augustus”.

Dit, vermoed ek, is die groot verskil tussen Suid-Afrikaners en Engelse.

Terwyl die Engelse in die somer met baadjie en das gaan tennis kyk, is die sonnige seisoen ’n tyd vir Suid-Afrikaners om te braai.

Verlede week is ek laataand op pad huis toe ná ’n lang dag langs Wimbledon se grasbane – moeg gekyk na nóg ’n power Suid-Afrikaanse tennisvertoning.

Op die sypaadjies voor die beroemde stadion is daar reeds ’n lang ry mense wat begin toustaan vir kaartjies vir die volgende dag.

Dis nog een van die eienaardige tradisies van die toernooi. In ’n eeu van internetbesprekings en package deal toere word daar steeds elke dag sowat 500 kaartjies by die hek verkoop op ’n eerste-kom-eerste-in-basis.

Jou beste kans om dié kaartjies te kry, is om die nag voor die tyd voor die hekke te kampeer en die toustanery begin gewoonlik so van nege-uur die aand reeds.

Terwyl ek so verby die kamperendes loop let ek op dat ’n hele paar van hulle besig is om op amper klandestiene wyse in foeliebakke vuur te maak om ’n vleisie te braai.

Sodra die effense windjie na my kant toe stoot, vul die reuk van braaivleis die lug.

Vir ’n Suid-Afrikaner is die geur van braairook teen skemer op ’n soel somersaand natuurlik niks snaaks nie. Maar hierdie is nie Pretoria nie – of is dit?

En waaragtig: Elke enkele braaiende (en daar was baie) op die sypaadjie voor die All England Lawn and Tennis Club is Suid-Afrikaans.

En dit is hoe ek vir die eerste keer in my lewe gekonfronteer word met ’n feit wat so ooglopend is, ek is verbaas dat ek dit nou eers werklik besef: Suid-Afrikaners is nie net lief vir braai nie. Hulle is heeltemal, toetentaal verslaaf daaraan. Hulle kan eenvoudig nie daarsonder nie.

Ene Robin Millar, ’n Kapenaar wat deesdae in Londen woon, skryf die ander dag in die SA Times (’n weeklikse koerantjie wat onder Suid-Afrikaners hier in Londen versprei word) van die braai wat hy en ’n paar vriende in sy woonstel gehou het.

Die feit dat Robin-hulle se woonstel op die derde verdieping was – en hulle nie ’n balkon het nie – het hulle natuurlik nie een duit geskeel nie.

Met oondrakke het hulle ’n stellasie buite die kombuisvenster gebou en toe tinfoeliebakke met kole daarop gepak en so gebraai.

In dieselfde koerant was daar ’n storietjie van ’n klomp Suid-Afrikaners wat in ’n winkeltrollie gebraai het met ’n winkelmandjie as rooster nadat hulle nie ’n geskikte braaiplek kon kry nie.

’n Oud-kollega van my is uit Battersea Park verjaag omdat hy dit gewaag het om ’n vuurtjie daar aan te steek – maar het darem daarin geslaag om die polisieman te oorreed dat sy tjops amper gaar is. “Gee my net vyf minute asseblief meneer – dis al wat ek vra,” het hy gesmeek voordat hy die tjop in sy mond gedruk het en saam met sy familie die hasepad gekies het.

Net soos alkoholiste en ander verslaafdes sal hierdie braaiers tot die uiterstes gaan vir hul fix. Selfs die oortreding van elke moontlike brandbestrydingsreël wat die Britse wetgewer kan bedink of die moontlikheid van summiere arres sal hulle nie oortuig om die gewoonte te laat staan nie.

Waarom? Van al die dinge wat ons kon kies om vorm te gee aan ons kollektiewe identiteit, waarom vleisbraai?

Ek dink braai is ons manier van kleim afsteek en eienaarskap neem van ’n plek. Soos ’n hond wat teen ’n paal piepie eien Suid-Afrikaners hulle staning of blyplek deur vuur te maak en te braai. Die geur van ons braaivleis dra die boodskap na ons bure: hierdie is my plek dié. Moenie hier met my kom mors nie. (En moet veral nie my plek in die ry by Wimbledon kom afvat nie!)

Die braai annekseer en sluit egter nie net uit nie – dit verwelkom ook.

Braai is vir familie en vriende, want ’n mens braai nooit, ooit alleen nie. Soos ’n mens Kersfees reserveer vir familie, is braai die tyd vir mense waaraan jy die meeste erg het – die wat saam met jou braai, maar ook dié wat dit weens omstandighede nie kon maak nie.

Dis waarom Suid-Afrikaners in die buiteland so graag huis toe bel met die nuus: “Ons het gebraai.” Al wat ons wil sê is, ons mis julle. Moenie braai sonder om ook aan ons te dink nie…

2 comments:

Anonymous said...

It's going to be finish of mine day, however before end I am reading this great paragraph to increase my know-how.

Also visit my site payday loans online direct lenders

Anonymous said...

Useful information. Fortunate me I found your web site accidentally,
and I am surprised why this coincidence didn't came about in advance! I bookmarked it.

Also visit my web page free online psychic readings instant