03 May 2006

Roosterbrood val altyd jêmkant onder

Is dit nie ongelooflik hoe, net as 'n mens dit die minste nodig het, daardie roosterboord altyd met die jêmkant na onder op die vloer sal beland nie.

As jy op jou haastigste op pad uit is, is jou selfoon op sy wegste. En om alles te kroon verwag jy 'n vreeslike belangrike oproep en kan jy dit eenvoudig nie sonder jou foon uit die huis waag nie.

En waarom stap jou baas, sonder uitsondering, altyd jou kantoor binne die oomblik as jy besig is om jou hoogste telling ooit op jou gunsteling rekenaarspeletjie by die werk op te stel. Dit nadat hy enige rekenaarspeletjies in werktyd uitdruklik verbied het.

Sover dit daardie jêmkant na onder oomblikke aangaan, kon min mense seker die afgelope week vir Paul Compton klop.

Die 42-jarige 'n finansiële analis van Londen het twee weke gelede vir hom 'n pragtige nuwe 14m seiljag aangeskaf.

Die afgelope naweek was, net soos in Suid-Afrika, 'n langnaweek, en Compton het besluit hy het genoeg gehad van die sieldodende finansiële wêreld in Londen. Dit is tyd om met sy nuwe speelding langs die Engelse suidkus te gaan baljaar.

Vir die geleentheid het hy ook 'n 33-jarige vriendin, wat tot dusver naamloos gebly het, saamgenooi.

Die naweek, so wil mens graag glo, was idillies. 'n Rustige vaart al langs die suidkus van Engeland - 'n romantiese nag op die jag, vasgemeer e^rens in 'n beskutte baai en Maandag die terugvaart na die beskawing.

Wonderlik. Totdat mnr. Compton se sny roosterboord, by wyse van spreke, jêmkant op die vloer beland het.

Waarom hy nie besef het dat die punt op die maritieme kaart wat gemerk is "Aambeeld Punt" niks goeds voorspel nie, sou net hy weet.

En waarom hy besluit het om, die oomblik toe Aambeeld Punt op die horison verskyn, gou die kajuit binne te glip om iets te gaan haal (of dalk 'n uiltjie te knip?) sou 'n mens net kon raai.

Al wat ons weet is dat hy die roer aan sy vriendin oorhandig het en onder die dek verdwyn het.

Hoe lank hy weg was, sal na dese vir ewig 'n geskilpunt tussen hom en die naamlose dame bly.

Hoe lank dit ookal was, dit was te lank.

Want waaroor daar geen verskil bestaan nie, is die feit dat mnr. Compton en sy vriendin na dese baie goed weet waarom Aambeeld Punt se naam Aambeeld Punt is.

Gelukkig vir die twee het Compton darem nog genoeg tyd gehad om die radio te gryp en in 'n benoude stem te roep: "Mayday, Mayday".

Die ironie van die kreet op die eerste dag van Mei het sekerlik in die hitte van die oomblik verlore gegaan.

Al wat hulle toe kon doen is om van die seiljag tot op die rotse te klouter en van daar te sit en kyk hoe R2,8 miljoen stadig onder die koue water van die Engelse kanaal verdwyn.

Gelukkig het die Condor Vitesse, 'n katamaran wat passasiers oor die Engelse Kanaal neem, sy oproep om nood gehoor en die naaste seereddings-stasie in kennis gestel.

Waaroor mnr. Compton en sy vriendin gesels het terwyl hulle daar op die rotse sit en wag vir hul redders, weet mens nie.

Ek hoop van harte dat hy nooit die onderwerp van vrouebestuurders geopper het nie - uit eie ondervinding weet ek dit sou uiters onsensitief onder omstandighede gewees het. Maar ek weet ook dat die meeste mans geneties so geprogrammeer is dat hulle hulself onder sulke omstandighede net nie kan help nie - hulle sal altyd 'n reeds delikate situasie heeltemal verwoes.

Dit is waarom ek iets lees in die feit dat, toe die reddingsboot uiteindelik opdaag, mnr. Compton na veiligheid gespring het en sy vriendin op die rots agtergelaat het.

Volgens koerantverslae oor die gebeure het sy "gevries" en moes 'n helikopter uiteindelik ontbied word om haar met 'n windas van haar preke^re posisie te lig.

Hulle is later by die plaaslike hospitaal herenig waar hulle ondersoek en ontslaan is.

'n Taxi het hulle teruggeneem na Lymington, die dorpie naby Southampton waar mnr. Compton sy Porche geparkeer het.

Dis egter hier waar daardie jêmkant op die vloer oomblik die allerverskriklikste, absurde afmetings aanneem.

Ja, jy het reggeraai.

Compton het sy motorsleutels op die seiljag vergeet.

No comments: